Een multicultureel afscheid, een wereld van verschil?

Als uitvaartverzorgers hebben wij het voorrecht om ons in verschillende werelden te begeven. Zo leeft immers elke familie zijn eigen leven. Wij mogen in korte tijd kennis maken met persoonlijke elementen en vertrouwde rituelen van de familie, die we integreren in het afscheid. In de loop der jaren maakten we steeds meer kennis met de rijkdom aan rituelen die hun bestaansrecht vinden in religie, nationaliteit of andere cultuurwaarden. In deze column nemen we u even mee naar de wereld die multicultureel heet.

Rituelen van andere culturen

Zo weten we dat familie- en dorpsbanden in de Molukse gemeenschap een belangrijke rol spelen. De troostdienst op de avond voor de uitvaart wordt vaak nog drukker bezocht dan de uitvaart. Enkele honderden bezoekers is geen uitzondering. De bijeenkomst staat in het teken van ‘er zijn’ voor de nabestaanden. Er wordt vanuit de gemeenschap dagelijks gezorgd voor hapjes en een maaltijd voor iedereen.

Bij een Afrikaanse uitvaart gaat rouw gepaard met luid geweeklaag. Trommelen is belangrijk, omdat daarin tal van boodschappen klinken. Trommelslagen verjagen boze geesten en symboliseren levenskracht.

Bij Chinese begrafenissen verjaagt men ook geesten, maar dan door vuurwerk af te steken. De in het wit geklede belangstellenden houden stokjes wierook vast en krijgen een rode envelop mee naar huis met symboliserende attributen.

Een joodse uitvaart kenmerkt zich door soberheid, vaak zonder aanwezigheid van bloemen. Het lichaam en gezicht van de overledene wordt direct bedekt met een wit laken en wordt niet meer ontbloot. Op de dag van de uitvaart snijden zeven naaste verwanten het krie’a: een scheur in hun kleding als uiting van verdriet.

Onze ervaring leert dat veel Surinaamse mensen dansend naar het graf willen worden gebracht: een vorm van rouwverwerking.

Caribische Nederlanders vinden het een plicht om op rouwbezoek te gaan, die dan ook zeer druk bezocht wordt. Op de ‘ocho dia’, de achtste dag na de uitvaart, gaan de ramen open voor de ‘manda spiritu bai’, opdat de geest rustig weg kan gaan.

De meeste Hindoestanen laten de overledene afscheid nemen van de aarde en brengen de kist langs huis om deze daar nog een vijftal keer in aanraking met de aarde te laten komen. De diyaa –een kaarsje van gesmolten boter- staat aan het hoofdeind als symbool van zuiverheid en licht. We ervaren dat uitvaarten van asielzoekers en vluchtelingen dubbel emotioneel zijn: naast afscheid van hun naaste is er weemoed naar huis. In ons uitvaartcentrum wordt bij een islamitisch afscheid een overledene een of meerdere keren gewassen door naasten of religieuze bewassers. De zorg van de overledene is zaak van de gehele gemeenschap. De Salat-ul-Djanazah, het dodengebed, volgt direct daarna in de aanwezigheid van velen. Regelmatig komt het voor dat we de overledene naar het land van herkomst brengen, omdat daar bijvoorbeeld meer zekerheid is op eeuwige grafrust.

Onze aandacht: universeel bij alle uitvaarten

Dit zijn slechts een aantal voorbeelden. U kunt er meer over lezen in het informatieve boekje ‘Troost’, van Ron Bavelaar en Adjiedj Bakas. Dit kunt u kosteloos bij ons bestellen via www.annorauitvaartverzorging.nl/bestellen of via een bericht op onze facebookpagina.

Ervaren wij een wereld van verschil? Elke uitvaart is uniek. Ongeacht alle verschillen in beleving en rituelen blijft één ding ongewijzigd. Namelijk onze aandacht voor de nabestaanden, bij wie we zoveel mogelijk de zorgen rondom de uitvaart uit handen 

Contact


neem contact op

Bel mij terug

Wij bellen u graag terug als u hier uw naam en telefoonnummer achterlaat.



Uw internetbrowser is verouderd.

Voor een goede weergave is een recente versie van uw browser vereist. U kunt uw browser vernieuwen door de nieuwste versie te downloaden en te installeren.